Benim hala daha umudum var.

“Benim hala daha umudum var.” diyerek başlamak istedim bu yazıya ama, “ama” takıldı işte bir kere daha kalemimin ucuna; bugünün Türkiye’sinde böyle bir cümle kurmak, koyun sürüsüne kaval çalmaktan farksız olacaktı ya, neyse...

Hepimiz kardeşiz kelimesinin anlamını yalnızca diline oturtmuş ancak yüreği kurumuş faşistlere rağmen...

“Bize dost değil para lazım” diyenlere rağmen...

Serdar Ortaç’ı, Bülent Ersoy’u sahiplenip, Ahmet Kaya’yı bu ülkeden kovup sonradan tükürdüklerini yalayanlara rağmen...

İçkiye tövbe ettirip tekrardan başlatanlara rağmen...

Bu ülkenin tek sahibi olduğunu savunan kafatasçı Türk’ler haricinde Kürt'e, Alevi'ye, Roman’a zulüm yapan devlete ve bugün hala daha seni temsil ettiğini savunan aşiret reislerine, agalara rağmen...

Yalnızca kendi ideolojisi uğruna ölene kahraman, bir hiç uğruna ölene şehit demenize rağmen...

Bok yoluna gidip, en fazla 2 gün orda burda yazılıp ardından üzerleri çizilenlere rağmen...

Aylığı 100 doları bulmayan ellerden çıkan elbiselere başkalarını imrendirmek ya da moda algısı altında 1000 dolar verenlere rağmen...

Zaten unutmanın, insanın toprağına has mirasının göbeğine doğmuşken, hayatında yaşadığı en ağır acıya ana haber bülteninde şahit olup  kendilerine dert arayan, ama hiç bir şey yapmayanlara rağmen...

Altın suyuna bandırılmış etten yumruklarını sistemin çelikten örülü çarkına sokmaya korkan suni sosyalistlere rağmen...

İstikrarı, refahı, demokrasiyi tek bir adamda ve partide arayanlara rağmen...

Ülkeye senelerdir kanca atmış ‘turuncu’ güneşe inatla sarı demeye devam edenlere rağmen...

Şehirlerde canlı bombalar kendilerini patlatırken, inatla, yitip giden nüfusa yenilerini eklemek adına savaşmayıp sevişenlere rağmen... Benim, her şeye rağmen umudum var. Ne çok isterdim benim gibi umut dolu olmanızı... İşte size rağmen benim hâla daha umudum var!