Neymiş, güzel bir söz etmezmişim...

Bu yatak ne çabukta sen kokuyor. Belki de tüm suçlu o saçların. Sayıca üstünlüğünden bu derece korkusuzca aşk zehrini salıveriyor yastığıma. Bilerek sol tarafa yatıyorsun geceleri; kalbime daha yaķın olabilmek için yokluğunda. Düşmemek, rahat edememek; bahane. 

Neyse işte daha fazla yazamıyorum, sonuçta şair falan değilim ben. Hem şairler kötüdür; seni yazabilmek için, seni terk ederler. Bazıları ise kadınlar onları terk ettikten sonra şair oluverirler. Bu durumda kadınlarda kötüdür. Ne sen o kadınlar gibisin, ne de ben şair olmaya özenen bir hain.. Ben seni seninleyken anca bu kadar "yazar"ım.