Cahil olmalı...

Bilmek tıpkı bir ana gibi. İleride başını dert olacak tohumlar ekiyor dünyaya. Bilmek en ağır günah. İnsan hiçbir şeyi bilmediği için değil, her şeyi bildiği için mutsuz. Evet iddia ediyorum,  her şeyi. Herkes kendi penceresinde her şeyi bildiği için mutsuz. Ben mi? O kadar çok biliyorum ki okuduğum bir yazarın cümlelerini ağzına tıkıyorum, yürürken dengem bozuluyor düşünmekten, izlediğim filmlerin sonunu biliyorum, geceleri uyuyamıyorum. Kaldıramıyorum bildiklerimi; dünyanın güneyindeki uyuşturucu kartellerini, kuzeyindeki soğuk tipli demokrasiyi, orta doğudaki cihat uğruna işlenen cinayetleri, bir toprak parçasını sahiplenmek adına köleleşmeyi, markalar uğruna metalaşan insanları... Bu yüzden uyuşturuyorum beynimi her gece altı yedi kadehle. Düşünmeden uyuyabilmek için.

Tek istediğim kurtulmak hepsinden. Geri dönmek, hiç doğmamış gibi ana rahmine. Dünyanın bataklığı neresi ise orada doğmalıyım yeniden, çırılçıplak. Belki Afrika yahut Güney Amerika olmalı memleketim. Bir o kadar da kirli olmalı tenim. Simsiyah. Korku salmalıyım görenlere; cesaretimden ziyade çehremle. Gördüğüm duyduğum her şeye inanmayalım. Öyle sahiplenmeleyim ki inançlarımı yüzüme kadar dövme ile doldurmalıyım bedenimi. Okumamalıyım. Yumruk ve silahtan başka dostum olmamalı. Kavgayla kazanmalıyım. İki, bilemedin üç bin dolara gözümü kırpmadan adam öldürebilmeliyim. Nam salmalıyım yer altı dünyasına. Bir gün elinde siyah bir çantayla, sinekten geçilmeyen mahallemde, takım elbiseli birini görmeliyim. Hedefimin dünyaca tanınmış bir siyasi lider olduğunu söylemeli. Öyle cahil olmayalım ki sadece para uğruna bir lider öldürmeyi düşünebilmeliyim. Öğretmeliyim diplomasız cahil cesaretimle herkese, merkeziyetçi Cumhuriyet’lerin kıyafet değiştirmiş monarşiden farksız olduğunu! Gidermeliyim dünya üzerindeki liberallerin, sattıkları ama hiç yemedikleri kurşunlarla özlemlerini. Dünyayı kaosa sürükleyen, en cahil öğretmen olmalıyım. Bildiklerinin o anda hiç bir işe yaramadıklarını öğretmeliyim.